Onrust neemt toe
Er is wat ophef ontstaan over het voorstel van Jean-Luc Mélenchon, presidentskandidaat in Frankrijk, om een deel van de Franse schulden af te schrijven.
Mélenchon verwijst concreet naar de €600 miljard aan schulden die vandaag in handen zijn van de ECB.
“Het volstaat om ze in het vuur te gooien”, geeft hij mee. “Niemand zou het merken”.
Dat niemand het zou merken, is een groteske leugen. In het fiat geldsysteem zoals we dat vandaag kennen, worden valuta’s gedekt door schulden. Als je een deel van die schulden afschrijft, haal je de waarde van je munt onderuit en betaal je dat in een nog hogere inflatie.
Frankrijk moet dit jaar overigens €310 miljard ophalen via de uitgifte van obligaties waardoor het schrapen van €600 miljard aan schulden allerminst een definitieve oplossing is voor het Franse schuldenprobleem.
En wie gaat er straks nog Franse schulden kopen als ze met het grootste gemak “in het vuur” worden gesmeten?
We zien de voorbije weken steeds meer onrust op de obligatiemarkten.
Landen met een hoge schuldenlast dreigen zo in het oog van de storm terecht te komen en het conflict met Iran fungeert als een brandversneller. De Amerikaanse rente is bijna met 1% opgelopen sinds de ondoordachte “preventieve aanval” op Iran.
Het is vooral treffend hoe de grote investeerders in overheidsobligaties collectief aan het afhaken zijn.
De Japanse pensioenfondsen kochten bijvoorbeeld historisch grote posities in Amerikaanse staatsobligaties maar ze zijn hier nagenoeg mee gestopt omdat de rente in Japan hoog genoeg is om de verplichtingen te dekken.
Het Nederlandse pensioenfonds ABP gaf ook al aan dat ze de exposure richting treasuries grotendeels hebben afgebouwd.
En deze morgen verscheen het bericht dat het Noorse sovereign wealth fund het gewicht van Amerikaanse staatsobligaties sterk wil reduceren.
Concreet stelt men voor om het gewicht terug te brengen van 34,1% naar 21,9% waardoor men in de praktijk voor bijna $300 miljard aan treasuries zal dumpen.
We zien ook elders de nervositeit toenemen. Nederland liet gisteren weten dat men 86 ton goud verhuisd heeft van de VS naar de UK en verwijst naar de toenemende geopolitieke onrust.
Frankrijk deed reeds hetzelfde in januari van dit jaar door 129 ton goud weg te halen uit de Verenigde Staten.
Het valt me trouwens op dat het eigenlijk ook niet gaat over een “verhuis” van het goud. Nee, de VS heeft Frankrijk en Nederland niet het goud teruggegeven dat men in bewaring had maar de tegenwaarde aan geld waarmee het goud vervolgens werd teruggekocht.
Stel je voor dat je een wereldreis gaat maken van 1 jaar en je auto voor die periode in bewaring geeft bij je garage. Bij terugkeer krijg je bij de garage te horen dat je niet je auto terug krijgt, maar wel de tegenwaarde in geld zodat je een andere auto kan kopen. Dan vraag je je toch af wat er eigenlijk met jouw auto is gebeurd?
Dat is ook de vraag die we ons hier moeten stellen: wat is er met het Franse en Nederlandse goud gebeurd dat in bewaring werd gegeven bij de Federal Reserve? Waarom werd dit goud niet teruggestuurd toen erom gevraagd werd?
Het contrast met particuliere beleggers kan eigenlijk niet groter zijn.
Terwijl deze landen grote bezorgdheid tonen over de bewaring van de goudreserves in de VS, blijven de meeste particulieren ervoor kiezen om edelmetaal te bezitten via ETF’s en het in bewaring te geven aan partijen zoals het Amerikaanse BlackRock.
Als ETF’s een perfect veilige manier zouden zijn om edelmetaal aan te houden, waarom kiezen centrale banken dan steeds voor het bezit van fysiek edelmetaal op eigen naam, opgeslagen in een veilige locatie?
Dat moet je toch aan het denken zetten?